Mijn persoonlijke ervaringen met verlies en afscheid op jonge leeftijd leerden mij dat geluk zit in aandacht en nabijheid, niet in dure spullen of een glanzende loopbaan. Het jonge overlijden van mijn moeder, ik was toen achttien, draagt er aan bij dat ik in mijn keuzes vooral mijn hart volg. De verhuizing, terug naar de Achterhoek, past daar in.

Er  ontspinnen geleidelijk twee rode draden in mijn leven: beroepsmatig zet ik mij als interim-manager in voor het aanpakken van maatschappelijke vraagstukken. Als vrijwilliger voor het ondersteunen van mensen in kwetsbare periodes van hun leven die te maken hebben met afscheid.

Ook mijn interesse voor palliatieve zorg komt daar uit voort. Rond mijn veertigste word ik zorgvrijwilliger in Hospice Zutphen en volg ik een post-HBO opleiding Rouw en Verlies aan de Hogeschool Geesteswetenschappen in Utrecht. Ik word manager van het Inloophuis Oude IJssel in Doetinchem. Daar komen mensen die te maken hebben met kanker. In die tijd begint ook mijn vrijwilligerswerk voor vluchtelingen. Steeds weer ervaar ik hoe waardevol het is om mensen nabij te zijn en te kunnen ondersteunen in moeilijke momenten. Betaald of vrijwillig: ik volg mijn hart.

Sinds ik in 2015 de uitvaart van mijn oom mocht verzorgen, voel ik het begeleiden van nabestaanden bij afscheid steeds meer als mijn roeping. In 2025 maak ik de keuze voor het vak van uitvaartspreker, ondersteund door een opleiding bij de Uitvaartkrachten Academy.