Ik geniet er van als er tijdens een uitvaart in mooi dialect wordt gesproken. Want dialect is zoveel méér dan alleen de woorden. Dialect is de taal van het hart, van thuis, van dierbare herinneringen. De nuances, de uitdrukkingen en de grapjes: als mensen in dialect met elkaar spreken voel je zoveel meer dan alleen de betekenis van woorden. Mensen die samen dialect spreken voelen zich thuis bij elkaar.
De waarde daarvan zag ik ook toen ik zorgvrijwilliger was in het Hospice Zutphen. Collega’s die dialect spraken, hadden vaak een ander contact met onze gasten: het voelde gemoedelijker, vertrouwder, de sfeer werd zachter en intiemer. De tongval van thuis opent deuren en haalt muren weg.
Dialect helpt om elkaar echt te begrijpen, maar ook zonder het zelf te spreken kun je mensen laten voelen dat ze gezien en gehoord worden. Ik hou van het woord ‘verstaan’: door met aandacht te luisteren, de goede vragen te stellen of soms gewoon even stil te zijn, ontstaat er echte nabijheid. Oprechte aandacht en het vermogen om mee te voelen met wat er leeft. Dat is wat ik graag doe en wat ik de afgelopen jaren heb ontwikkeld.
Ik stel mijn vragen in het Nederlands, maar voel je vrij om in dialect te antwoorden: ik zal het begrijpen. En als het past bij de overledene, geven we het dialect een plek in het afscheid. Ik moedig je aan om je verhaal te vertellen op je eigen manier, in je eigen taal. Dat zorgt gegarandeerd voor een waardevol en betekenisvol moment tijdens de ceremonie. In de taal van het hart, van thuis, van herinneringen.
