De Ginkgoboom heeft een bijzondere plek in mijn hart –niet voor niets prijkt hij in mijn logo. De waaiervormige bladeren, in het voorjaar lichtgroen en in de herfst schitterend goudgeel kleuren, vallen op. Maar wist je dat de ginkgo ook een spirituele betekenis heeft? En in mijn gezin maakten we op een ontroerende manier kennis met deze bijzondere boom.
Het is 2010 en we hebben een jonge pub, Stibbe. Een vrolijke Friese Stabij. De kinderen zijn dolblij met hun speelse vriendje. Op een dag in november slaat het noodlot toe: Stibbe wordt op straat aangereden en overlijdt, slechts vijf maanden oud. We zijn aangeslagen, de kinderen, acht en tien jaar oud, ontroostbaar. En als ouders voelen we ons schuldig vanwege onze onoplettendheid. We begraven Stibbe in een mooi kistje in de tuin. Zo blijft hij altijd dichtbij ons. De volgende dag komt Hugo, onze jongste zoon, thuis uit school met zijn handen vol prachtige gele bladeren. Ginkgoblaadjes, weet ik nu. Hij legt deze zachtjes op het verse grafje en zegt “Dit zijn mooie vleugeltjes waarmee Stibbe naar de hemel kan vliegen”.
We zijn ontroerd door dit simpele gebaar. Je moet er maar opkomen….. In zijn kinderlijke onschuld en eenvoud vindt Hugo een vorm die lichtheid geeft aan ons grote verdriet. En is dat eigenlijk niet wat we allemaal zoeken in tijden van verlies: een vorm, een gebaar dat helpt om het ongrijpbare te begrijpen en draaglijk te maken.
Sindsdien heeft de boom een bijzondere plek in mijn hart, en inmiddels weet ik ook meer over de spirituele betekenis ervan – in China en Japan is zij een voorwerp van verering en wordt daar aangeplant als tempelboom. De boom staat symbool voor onveranderlijkheid, hoop, liefde, toverkracht, tijdloosheid en een lang leven. Maar voor mij overheerst de herinnering aan de magie van het blad – want misschien, als we goed kijken, zien we in elk dwarrelend blaadje een vleugeltje. Een vleugeltje van hoop en lichtheid, dat ons optilt als we het het hardst nodig hebben.
